ADHD, Sinterklaas en Zwarte Piet

Er wordt geklopt. Door het raampje in de deur zie ik het hoofd van de stuiterbal die ik naar de gang had gestuurd om tot rust te komen. Dat was nodig geweest voor hem, maar ook voor mij. Het was me net even iets teveel op mijn zenuwen gaan werken: de geluidjes, het giechelen op de meest ongelegen momenten. Het contact zoeken met andere leerlingen om lol te maken. Het door de klas roepen van een vraag of een antwoord in plaats van zijn vinger op te steken. Het wiebelen op zijn stoel en nèt niet omvallen. En dat alles … Lees verder ADHD, Sinterklaas en Zwarte Piet

Laf

In het mooiste park van deze stad zie ik al jaren een man rijden in een elektrisch karretje. Hij mist zijn benen. Lente, zomer, herfst en winter: hij is er altijd. Hij is altijd alleen. Ik ken hem uit mijn jeugd. Hij woonde meer dan 30 jaar geleden in een straat achter de mijne, in de gegoede nieuwbouwwijk van een dorp in de buurt van de gruwelstad Eindhoven. Afgezien van een hoop overspel in het kader van de seksuele revolutie en een jogger die dood neerviel in het bos gebeurde er niks in dat dorp. Op een nacht werd er … Lees verder Laf

Immigrantenpoëzie op leven en dood

Met zijn bundel “Gedichten“, in kapitalen gedrukt, maakte Yahya Hassan een verpletterend succesvol debuut. In rauwe, ritmische poëzie vertelt Hassan over zijn jonge leven dat is doordesemd van geweld, de islam, criminaliteit, drugs en instellingen. Hij wordt tegenwoordig noodzakelijkerwijs beveiligd. Met het eerste gedicht is de toon gezet. In zevenentwintig regels met de titel “Jeugd” erboven wordt geschetst hoe vijf kinderen op een rij staan. Daarbij een vader met een knuppel. De kinderen huilen, laten urine lopen van angst. De vader schreeuwt het aantal klappen dat hij uitdeelt op de handen van zijn zoons en dochters, terwijl in een andere … Lees verder Immigrantenpoëzie op leven en dood