Als God het wil…

(Nog een bericht uit het verzorgingshuis, herfst 2001) “Als God het wil, wordt ik in april 98 jaar” zegt ze, zittend in het zonnetje met een gigantische oranje bril op haar neus. Ik steek mijn bewondering niet onder stoelen of banken en ze glundert er helemaal van. “Ach ja, ik heb wel last van mijn knie en de laatste tijd zijn mijn ogen wat slechter geworden, maar verder heb ik geen gebreken. En als ik dan naar de televisie kijk….de oorlog in Afghanistan met al die bombardementen, zoveel mensen die moeten vluchten en honger lijden. Dat vind ik zo vreselijk! … Lees verder Als God het wil…

Kleren

(Uit de tijd dat ik vrijwilligerswerk deed in een vluchtelingenkamp in de haven van Amsterdam-West, zomer 2001) Hij staat groot en sterk en zwart bij het loket. Achter hem wachten nog een man of zeven totdat ze aan de beurt zijn: sommigen net zo ongeduldig als hij, anderen gelaten. Hij wil ’s middags naar onze tweedehands “boetiek”. Op zijn papieren zie ik dat hij 35 jaar is, uit Sierra Leone komt èn dat hij al eerder kleren van ons gekregen heeft. Gelukkig spreekt hij Engels en kan ik hem uitleggen dat je volgens de regels maar één keer kleren krijgt. … Lees verder Kleren

In de kindertent

Ze zitten zwijgend tegenover elkaar aan tafel voor zich uit te staren en lijken zich eindeloos te vervelen: twee zwarte pubermeisjes uit Angola. De één met een bijna popperig, fijn getekend gezichtje, de ander met diepe acné-putten in haar wangen en slordige, korte rasta-vlechtjes op haar hoofd. Ze hebben allebei een spijkerbroek, sportschoenen en een dik jack aan, terwijl het bloedheet is in de tent. Met enige moeite -zij spreken geen Engels en ik geen Portugees- kom ik hun namen te weten: Viola (de mooie) en Nausa. Om hen heen spelen en rennen zo’n dertig kinderen van allerlei leeftijden, afkomstig … Lees verder In de kindertent

Gratis

(Ondertussen in een verzorgingshuis, niet zo ver van u en mij…) Vanmiddag wordt er bingo gespeeld in het zorgcentrum. In de grote zaal staat een tafel afgeladen met prijzen: stukjes zeep, bonbons en andere snoeperijen, flesjes met dubieuze luchtjes en handdoeken met bijpassende washandjes, verpakt in een cellofaantje met strik. Een computer met digitale display maakt de entourage compleet. Ik loop heen en weer om mensen naar hun plaats te begeleiden en dan zie ik haar midden in de hal staan. Een fragiele bejaarde dame, gekleed in een jurk met veel blauw erin, de haren mooi gekapt, een handtas om … Lees verder Gratis

Boterbabbelaar

Het is zondagmiddag en buiten schijnt een warme herfstzon. Ik loop door de verlaten gangen van het zorgcentrum. Vroeger heette dat bejaardenhuis. Ik klop op deuren en wacht. Soms wordt er opengedaan, andere keren ga ik voorzichtig naar binnen. Ik herinner de bewoners eraan dat over een half uur een voorstelling van Jordanese liedjes begint in de grote zaal. Sommigen reageren blij verrast en zeggen dat ze er zo aankomen. Een mevrouw ligt -gekleed in een keurig mantelpakje- helemaal om een kussen heen gekruld op bed en zegt: “Ik slaap. Dat doe ik altijd na het eten.” Op de eerste … Lees verder Boterbabbelaar

De dochter uit Afghanistan

(Voorjaar 2001, de tijd dat ik vrijwilligerswerk deed in een vluchtelingenkamp in de havens van Amsterdam West.) Zij is een beeldschoon Afghaans meisje van nog geen twintig. Donkerglanzend haar dat tot over haar schouders valt. Fijne, lange gekrulde wimpers. Haar ogen zijn chocoladebruin, met een zweem van groen. De intelligentie en de levenslust stralen er vanaf en hangen als een magnetisch veld om haar heen. Als ze glimlacht, zie ik parelwitte tanden. Als ze giechelt, hoor ik vogeltjes kwetteren in het ruisende gebladerte van eeuwenoude stammen. Haar vader was ooit een knappe man. Nu heeft hij een buikje, hij wordt … Lees verder De dochter uit Afghanistan

Staking

Vandaag staakt het GVB in Amsterdam. Om 11 uur zijn slechts tien leerlingen bij mij in de les. De overige zeven kunnen of willen niet fietsen, dan wel lopen naar school. Soms uit onwil (welke puber spijbelt niet, met zo’n prachtig excuus voorhanden?), soms omdat het helemaal vanuit Zuid-Oost wel erg ingewikkeld is om naar Amsterdam-West te geraken als de metro’s en bussen niet rijden. De leerlingen die er wèl zijn hebbben al bedacht hoe we ons lesuur gaan besteden. “Juf, gaan we Jeugdjournaal kijken? Of die ene film afkijken?” Ik ben onlangs begonnen aan ‘De ongekroonde koning van Amsterdam-West’: … Lees verder Staking