Petje op, petje af – september 2008

Terwijl Zoon dezer dagen voor zijn literatuurlijst Bint van Bordewijk leest, heb ik op woensdagochtend in de aula van mijn school ‘dienst’: ik houd toezicht. Er hangt een onrustige sfeer. Misschien omdat het nu halverwege de tweede week van ramadan is. Door het aanhoudende slaapgebrek en het vasten worden de leerlingen hangerig, slap en misselijk aan de ene kant en luidruchtig, uitgelaten en enigszins recalcitrant aan de andere kant. Iemand van de bewaking komt naar me toe. Of ik die jongen ken, die met dat witte shirt, die rechts bij het raam zit. Ik kijk en heb werkelijk geen idee. … Lees verder Petje op, petje af – september 2008

Ramadan op school

(In het eerste jaar dat ik op mijn huidige school kwam werken, viel ramadan begin september.) Morgen of overmorgen (dat ligt aan de precieze stand van de maan: het sikkeltje van de nieuwe maan moet te zien zijn vlak nadat de zon is ondergegaan) begint ramadan: één van de vijf pijlers van de islam. Van zonsopgang tot zonsondergang moet men zich onthouden van alle geneugten zoals eten, drinken, roken en seks. Op school wordt er al over gesproken: logisch als meer dan 75% van je leerlingen moslim is. Ik ben erg benieuwd hoe de sfeer zal zijn in de lokalen, … Lees verder Ramadan op school

Camping de Wereld

Na bijna een uur fietsen vanaf het Centraal Station richting Ymuiden ligt het daar in een verlaten groene vlakte, met op de achtergrond een grote tanker, wat industriële gebouwen en windmolens. Het heeft wel iets van een internationaal vakantiedorp: achter de omheining zie ik mensen van allerlei kleuren tussen de lange witte tenthuisjes lopen. Er is een kleine speeltuin met glijbaan en wipkip, een basketbalveldje, een medische post en een receptie bij de ingang. Door de luidsprekers klinkt: “Attention please, will Mr…. from Russia come to the desk.” Zou de patat met croquetten klaar zijn? Maar de vrouwen, mannen en … Lees verder Camping de Wereld

Als God het wil…

(Nog een bericht uit het verzorgingshuis, herfst 2001) “Als God het wil, wordt ik in april 98 jaar” zegt ze, zittend in het zonnetje met een gigantische oranje bril op haar neus. Ik steek mijn bewondering niet onder stoelen of banken en ze glundert er helemaal van. “Ach ja, ik heb wel last van mijn knie en de laatste tijd zijn mijn ogen wat slechter geworden, maar verder heb ik geen gebreken. En als ik dan naar de televisie kijk….de oorlog in Afghanistan met al die bombardementen, zoveel mensen die moeten vluchten en honger lijden. Dat vind ik zo vreselijk! … Lees verder Als God het wil…

Kleren

(Uit de tijd dat ik vrijwilligerswerk deed in een vluchtelingenkamp in de haven van Amsterdam-West, zomer 2001) Hij staat groot en sterk en zwart bij het loket. Achter hem wachten nog een man of zeven totdat ze aan de beurt zijn: sommigen net zo ongeduldig als hij, anderen gelaten. Hij wil ’s middags naar onze tweedehands “boetiek”. Op zijn papieren zie ik dat hij 35 jaar is, uit Sierra Leone komt èn dat hij al eerder kleren van ons gekregen heeft. Gelukkig spreekt hij Engels en kan ik hem uitleggen dat je volgens de regels maar één keer kleren krijgt. … Lees verder Kleren

In de kindertent

Ze zitten zwijgend tegenover elkaar aan tafel voor zich uit te staren en lijken zich eindeloos te vervelen: twee zwarte pubermeisjes uit Angola. De één met een bijna popperig, fijn getekend gezichtje, de ander met diepe acné-putten in haar wangen en slordige, korte rasta-vlechtjes op haar hoofd. Ze hebben allebei een spijkerbroek, sportschoenen en een dik jack aan, terwijl het bloedheet is in de tent. Met enige moeite -zij spreken geen Engels en ik geen Portugees- kom ik hun namen te weten: Viola (de mooie) en Nausa. Om hen heen spelen en rennen zo’n dertig kinderen van allerlei leeftijden, afkomstig … Lees verder In de kindertent

Gratis

(Ondertussen in een verzorgingshuis, niet zo ver van u en mij…) Vanmiddag wordt er bingo gespeeld in het zorgcentrum. In de grote zaal staat een tafel afgeladen met prijzen: stukjes zeep, bonbons en andere snoeperijen, flesjes met dubieuze luchtjes en handdoeken met bijpassende washandjes, verpakt in een cellofaantje met strik. Een computer met digitale display maakt de entourage compleet. Ik loop heen en weer om mensen naar hun plaats te begeleiden en dan zie ik haar midden in de hal staan. Een fragiele bejaarde dame, gekleed in een jurk met veel blauw erin, de haren mooi gekapt, een handtas om … Lees verder Gratis