Waarom ik juf ben

Als een verfomfaaid vogeltje kwam ze bij me in de klas. Ze was eerder blijven zitten en nu maar nét overgegaan naar de derde klas. Niemand had een hoge pet op van haar intelligentie en haar dyslexie speelde haar ook nog danig parten. Als ze al sprak, schoot haar stem alle kanten op en soms lachte ze een schelle lach door haar woorden heen, waardoor ze nooit echt goed verstaanbaar was. Op andere dagen, de donkere dagen, mompelde ze onverstaanbaar. Het hoofd gebogen, de verwarde donkerblonde haren voor haar gezicht. Als ze al überhaupt iets zei. Ze had veel donkere dagen.

Maar ze was mijn mentorkind.

Op de basisschool was ze gruwelijk gepest en mishandeld door klasgenootjes. Haar moeder vertelde me dat op een avond aan de telefoon. Ik weet niet meer wat de aanleiding was dat ik haar belde. Ik weet nog wel dat ik door mijn hoeven zakte toen ik hoorde wat er allemaal was voorgevallen. En hoe het kleine meisje het uit angst allemaal voor zich had gehouden, hoe niemand het had gezien aan haar. Hoe niemand haar had geloofd toen ze het uiteindelijk wel moést vertellen en hoe haar vertrouwen in mensen -leeftijdgenoten en volwassenen- geknakt was geraakt. Net zoals zij zelf geknakt was.

Vlak na dat telefoongesprek kreeg mijn vogeltje haar eerste rapport. Tussen alle onvoldoendes prijkte daar een 7 voor wiskunde op.

“Hoe kan dát nou, die 7? Iedereen vindt wiskunde ontzettend moeilijk.”

“Voor wiskunde hoef ik niks te doen. Ja, soms een beetje opletten in de les. Maar eigenlijk snap ik het gewoon altijd. En ik vind het leuk.”

“En dan haal je dus een 7… Dat betekent dat je slim bent en gewoon over kunt gaan. En dan kun je volgend jaar examen doen. Wil je dat?”

“Natuurlijk wil ik dat. Maar ik kan dat niet, juffrouw. Dat gaat me nooit lukken.” Ze haalde haar schouders op en zuchtte.

“Echt wel. Maar dan moet je ophouden met lui zijn en keihard gaan werken. Ik hou je vanaf nu in de gaten, hoor. Ik heb je helemaal door: jij bent niet dom!” Plagerig lachend keek ik haar aan. Probeerde haar uit te dagen.

Ze grinnikte. Wilde wel, maar ook weer niet. Toch hebben we samen een plan gemaakt, nadat we allerlei cijfers doorrekenden en ze dus zelf kon zien dat ze het nog wel degelijk kon redden. En toen is ze gaan werken.

Aan haar huiswerk en ook aan zichzelf. De therapie was verschrikkelijk zwaar. Ze kreeg er nachtmerries van. Soms ook herbelevingen. Dat hoorde ik van haar moeder, want zelf wilde ze er niks over zeggen. Als ik haar vertelde hoe dapper ik haar vond en hoe trots ik op haar was, keek ze verlegen naar de grond.

Ondertussen liet de rest van de klas haar gelukkig met rust. Heel af en toe werd er een onhandige opmerking tegen haar gemaakt, maar dat escaleerde nooit. We hebben het een paar keer over pesten gehad in het mentoruur en er bleken relatief veel leerlingen vroeger gepest te zijn. Wat een klas, wat een gesprekken. Maar zij zei dan helemaal niks. Luisterde, terwijl haar donkerbruine kraaloogjes heen en weer schoten in haar bleke gezicht.

En toch, heel langzaam roerde ze zich steeds meer in de les, stak haar vinger op en stelde vragen. Maakte af en toe een gortdroge grap, waar om gegrinnikt werd door diegenen die zulke humor kunnen waarderen. Ze kreeg steeds meer contact en het samenwerken verliep ook steeds beter. Ze kreeg zelfs een paar maatjes in de klas.

Haar cijfers gingen allemaal omhoog, behalve voor Engels. Dat lukte gewoon niet. Dyslexie. Maar Nederlands was daardoor ook niet bepaald een groot succes. Leesvaardigheid ging nog wel, maar schrijven…rampzalig is nog mild uitgedrukt. Toen ze haar schrijftoetsen op een laptop ging maken, boekte ze wel vooruitgang. En ze las trouw de oude Engelse Harry Potterboeken van mijn kinderen die ik aan haar uitleende. In dat soort fantasieboeken kon ze helemaal verdwijnen.

Ondanks alles -haar harde werken, de stijging in haar cijfers, haar positieve ontwikkeling, de bijlessen Engelse grammatica die ik haar gaf- was haar eindrapport niet goed genoeg om haar over te laten gaan naar de vierde klas. Ze moest blijven zitten, afstromen naar een vmbo-kaderschool of naar een mbo1.

Mijn verfomfaaide vogeltje dat gedurende het schooljaar haar veertjes had opgepoetst en een beetje aan het fladderen was geslagen met af en toe een mooie duikvlucht als gevolg… dat kwetsbare kind moest naar een wildvreemde omgeving? Of in een klas met twee jaar jongere kinderen die haar misschien helemaal niet zouden accepteren?

Nadat ik mijn pleidooi in de rapportenvergadering had afgerond, trilde ik over mijn hele lijf. In ongeveer tien minuten had ik mijn collega’s een terugblik op het jaar en alles wat daarvoor was gebeurd gegeven. En ik zei tot slot dat ze volgens de regels inderdaad niet over mocht, maar dat ik hoopte dat ze tóch akkoord wilden gaan. Omdat het me belangrijker leek dat het vogeltje de kans zou krijgen om te gaan leren vliegen, dan dat ons percentage geslaagden misschien zou dalen. Dat ik het risico dat ze weer zou terugkeren in haar verfomfaaide staat niet vond opwegen tegen statistieken.

“En bovendien zou het me niet eens verbazen als ze volgend jaar gewoon haar diploma gaat halen,” heb ik gezegd, “al is het met een vier voor Engels! Ze is er slim genoeg voor.” Even was het doodstil. En daarna ging de hele vergadering akkoord.

Ik was zo blij dat ik haar kon bellen met het goede nieuws! Ze kon het bijna niet geloven. “Echt waar juffrouw? Is het echt waar? Ben ik echt over?” Hoorde ik een snikje aan de andere kant van de lijn?

Vandaag, bijna een jaar later, appte ze me om te vertellen dat ze haar herexamen had gehaald en daarmee was geslaagd. En dat zij en haar ouders mij wilden bedanken voor alles wat ik heb gedaan. Ze heeft zich ingeschreven voor twee verschillende opleidingen, die allebei te maken hebben met zorg. Het vogeltje vliegt uit.

Onderwijs is echt het mooiste dat er is. Maar soms krijg je er ineens erg natte ogen van.

Advertenties

6 gedachtes over “Waarom ik juf ben

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s