1 minuut stilte

Ik werk op een vmbo-t in hartje Amsterdam. We hebben allerlei verschillende leerlingen: kakkers uit Zuid en sloebers uit Noord, om het zo maar eens te zeggen. Ze komen helemaal met de bus uit Monnickendam of zijn maar een paar minuten lopend onderweg, omdat ze om de hoek wonen. In totaal meer dan vijfhonderd pubers.

Die pubers hebben voorouders uit alle windstreken. In een van mijn klassen zit een meisje dat op haar zesde jaar uit Marokko hier naar toe kwam en pas op de basisschool voor het eerst Nederlands hoorde. Ik geef les aan een jongen die al jaren geleden met zijn ouders is gevlucht uit Irak. Er is een leerlinge wier overgrootmoeder slavin was op een plantage in Suriname. Kinderen van ouders die uit Turkije, Pakistan, Sri Lanka, Ghana of Somalië zijn vertrokken om hier een bestaan op te bouwen. En er zijn kinderen van wie de achternaam Jansen of Pietersen luidt en die al generaties lang in Mokum zijn geworteld.

Al die verschillende kinderen met al die verschillende achtergronden zitten alle vijf schooldagen van de week samen in de klas, samen bij ons op school. Onze leerlingen werken en leren samen, ze sluiten vriendschappen, ze worden verliefd, ze hebben ruzies die worden bijgelegd, er zijn problemen die worden opgelost. Iemand die een grens overschrijdt moet strafwerk maken. Iemand die echt veel te ver gaat, wordt geschorst. Heel soms moet een leerling worden verwijderd. Die school is eigenlijk een maatschappijtje in zichzelf.

De docenten die lesgeven en de anderen die ondersteunend werk verrichten, hebben net als de leerlingen allerlei verschillende achtergronden en geloven. Iedereen heeft zijn eigen persoonlijke, culturele en (non)religieuze bagage. Net als onze leerlingen.

Vandaag om 12 uur stonden de deuren van alle lokalen in onze school open. In die lokalen en in de gangen was het een minuut lang helemaal stil. En in die minuut herdachten we samen de slachtoffers van de aanslagen in Parijs. En we realiseerden ons de vrijheid die wij hier in Europa, in Nederland, in Amsterdam, in onze school hebben. De vrijheid om te zijn wie je bent.

Meer dan vijfhonderd pubers waren vanmiddag samen met ons een minuut lang stil.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s