Wij zijn zo!

IMG-20140503-WA0008
Vijfentwtintig jaar geleden lag ik voor pampus in het Burgerziekenhuis met een flinke overdwarse snee in mijn buik. Maar…. ik was moeder geworden! Van een meisje, dat ik meteen herkende toen ze in een couveuse mijn kamer werd binnengereden. Totaal suf van de narcose hield ik haar in mijn armen, bang dat ik haar zou laten glippen, want ik gleed steeds weg in een nevel van gelukzalige verdoving.
Ik kon het niet geloven en tegelijkertijd was me nog nooit iets vanzelfsprekenders overkomen.
Het wonder van het nieuwe leven door mij voortgebracht.
Zo klein en zo aanwezig.
Ik en de wereld waren voor altijd veranderd.
Hoe kon het zijn, dat ze er ooit niet was geweest?

Wist ik veel wat ons allemaal nog te wachten stond? Hoe dit prachtige, krachtige, machtige, moedige, woedende, intelligente, eigenwijze, wonderschone, hartstochtelijke wezen mijn leven compleet op zijn kop zou zetten? Niet alleen omdat ze overdag eigenlijk nooit wilde slapen. Niet alleen omdat ze zes maanden lang niets anders wilde dan de borst. Niet alleen omdat ze bijna elke nacht krijsend van woede wakker werd uit weer een nachtmerrie. Oh nee, dat was nog maar het begin.

Dit moederschap is nooit een roze wolk geweest. Ze heeft me alle hoeken van de kamer laten zien.
Ik bleek een dochter te hebben gebaard die haar eigen levenspad moest creëren, omdat aangelegde wegen voor haar niet voldoen. Het was niet eenvoudig. Te weten dat je liefde nooit toereikend kan zijn om haar de wereld te bieden, die aan haar standaard voldoet. Maar ze moest en zou het zelf doen. Het vertrouwen dat het allemaal goed af zou lopen, dat ze voldoende kracht zou hebben om de opdracht die ze zichzelf had gesteld uit te voeren: ik weet nog steeds niet waar ik het vandaan haalde. Maar het is haar gelukt.

En nu is ze in staat om naast een psychotische patiënt te gaan liggen, die zich onder zijn bed heeft verstopt uit angst voor een nieuwe oorlog en dan zachtjes op hem in te praten, totdat hij het zaakje weer vertrouwt. Ze heeft het vermogen om in een oogopslag een mens te doorgronden en ze bezit de moed om daarnaar te handelen. Ze is -letterlijk en figuurlijk- de sterkste vrouw die ik ken.
Ik wens de wereld meer mensen zoals zij.

Anderhalf jaar geleden heeft ze haar boeltje opgepakt en is naar Amerika afgereisd om daar te trouwen met een soldaat die in Afghanistan heeft gediend. Haar echtgenoot heeft daar zijn maten van het asfalt moeten schrapen na het afgaan van een bermbom tijdens een patrouille, waarvan hij op het laatste moment werd vrijgesteld. Ze heeft hem in haar hart gesloten en vecht met hem en voor hem en met zichzelf. Ze is een strijder, een overwinnaar.

Mijn dochter denkt er serieus over te zijner tijd haar Nederlandse paspoort in te leveren, want ze wil niet meer terug naar het gepolder en het politiek correcte gebazel in haar geboorteland. Het liefst ging ze gisteren nog naar het Midden Oosten om haar steentje bij te dragen aan het uitschakelen van “alle ISIS-klootzakken”, vertelde ze me laatst. “Al verzet ik maar de pionnen op de landingsbaan van de vliegtuigen die die smerige hufters helemaal naar gort bombarderen.”
En ik begrijp haar volkomen.

Ik ben een sentimentele oude vrouw aan het worden en zij woont veel te ver weg.
Maar ik houd van haar als van geen ander: wat ze ook doet en waar ze ook is.
Haar naam is Luca.

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s