#CharlieHebdo

charlie hebdo7 januari 2015, 14.35 uur. Ik heb een tussenuur en kijk even op Twitter. De hashtag #CharlieHebdo vliegt me om de oren. Ongelovig lees ik enkele tweets en klik door naar diverse nieuwsitems. De personeelskamer van mijn school verschrompelt tot een benauwend veilig nanodeeltje van het universum. Om mij heen lijkt niemand nog te weten van de gruwelijke slachtpartij, die enkele uren geleden heeft plaatsgevonden. Op de redactie van een satirisch weekblad. In een Europese hoofdstad op een paar uur rijden afstand.
Het “Allahu Akbar” hebben de beulen luidkeels tegen de gevels op doen schallen, nadat ze een gewonde politieagent, liggend op het trottoir, smekend om genade, hebben afgeschoten, geëxecuteerd. In totaal elf doden en vijf zwaargewonden. Om een paar tekeningen… om de profeet Mohamed te wreken.
De waanzin, de bloeddorst, de haat.

Achter mij hoor ik het frivole Franse accent van een collega. Ik draai me om: “Heb je gehoord wat er in Parijs is gebeurd?” en ik vertel haar wat ik weet. Ze verstrakt, ogen wijd opengesperd. Kan het niet bevatten, snelt naar een computer om te kijken of het misschien een vergissing is. Naast haar staat de vriendelijkste, zachtaardigste, vrolijkste, hartelijkste wiskundeleraar die ik ooit heb ontmoet. Zoveel hart voor zijn leerlingen, die hem op handen dragen. Een lieve collega die behulpzaam is waar hij kan en zelf nog steeds wil blijven leren, open staat voor kritiek. Samen staren ze naar het beeldscherm en ik hoor kreten van afschuw, diepe zuchten van verdriet.

Een paar minuten later gaat de bel. De wiskundeleraar en ik staan samen in de lift op weg naar ons lokaal. “Het is zo verschrikkelijk,“ zegt hij hoofdschuddend, zijn blik naar boven gericht, “de mensen zijn gek geworden, helemaal gek.”
Ik denk eraan dat we gisteren hebben gehoord dat hij binnenkort weer vader zal worden. In wat voor een wereld gaat dat kindje groot worden? In wat voor een Nederland zal het opgroeien?
Samen zijn we stil en voelen de verpletterende werkelijkheid.
Als de deuren zich openen en we naar buiten stappen, raak ik even zijn arm aan. Zijn droevige ogen kijken me aan. “Werk ze, Ali. We gaan er een mooie les van maken.” Hij knikt, glimlacht zacht.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s