Toen Zoon nog een piepklein Zoontje was…

201120111741Eenentwintig jaar geleden lag ik in het Prinsengrachtziekenhuis de gelukkigste vrouw ter wereld te wezen. De natuur had me weliswaar weer eens flink gefopt (na meer dan 24 uur weeën en volledige ontsluiting werd het toch weer een keizerssnee), maar dat deerde me niet. Ik had nu een Dochter èn een Zoon. De enige man ter wereld die gegarandeerd tot aan mijn dood van me zou houden, lag in mijn armen. En ik belde de hele wereld af om er kond van te doen. Ik wilde en kon niet slapen, ook al was ik nog zo moe. Deze middag kon voor eeuwig duren, als ik maar wakker bleef en steeds maar aan dat hoofdje rook, die zachte wangetjes kuste, alle teentjes en vingertjes telde en dan zijn haartjes streelde. Steeds weer dat wonder beleven.
Tot op de dag van vandaag.
Ook al stinkt hij nu soms naar zweet, rook en bier. Al heeft hij raspende stoppels op zijn wangen en zijn kin. Al tilt hij mij gemakkelijker op dan ik hem. Al die dingen…ze maken niet uit. Als ik mijn ogen sluit, weet ik nog precies hoe het geel-oranje licht van de lantaarnpalen door de hoge ramen van het ziekenhuis naar binnen scheen. Buiten was het o zo stil. Vrede en rust alom. Ik zat midden in de nacht rechtop in bed, te verliefd om de slaap te kunnen vatten. Geen wonder dat juist dit op dàt moment zachtjes op de radio speelde.

Easy is his middle name. Easy like a Sunday morning.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s