<3 <3 <3 voor Siham

Siham-gele lisIk mòet op 5 februari naar haar diploma-uitreiking komen, heeft ze me vanmiddag gewhatsappt. Ik ben haar tweede moeder en haar beste vriendin, dus daarom. En als ik niet kom… nodigt ze me gewoon niet uit voor haar bruiloft!
Die is raak. En dat weet ze.
“Hahahahaha! Ga je nu opeens wèl trouwen dan?” is mijn reactie, met een 😉 er achteraan.
Ik geef me niet zomaar gewonnen.
“Ooooooit,” is haar antwoord.

Anderhalve maand geleden in een koffietentje op het Sierplein in Amsterdam-West heeft ze me nog bezworen dat ze juist noooooit gaat trouwen. Hafsa, haar goede vriendin en ook een voormalig mentorleerlinge van mij, zit naast haar met steil geföhnde haren, knalroze lipgloss, oranje-achtige foundation en zwarte, donker opgemaakte ogen.
“En al helemaal niet met een Marokkaan, want dat zijn allemaal klootzakken, juffrouw.”
Hafsa knikt heftig, uitbundig luid lachend, terwijl haar blik bevroren is. Ik weet dat er in haar leven van alles is gebeurd, dat die mening rechtvaardigt. Dat ze met haar 17 jaren af en toe weer naar school gaat, mag een wonder heten.
“Àls ik trouw is het met een mooie Nederlandse jongen, juffrouw. Zeker weten. Ik wil vrij zijn.”
Ze hebben al meer dan een jaar geen les meer van me gehad en tot mijn spijt heb ik de school waar we elkaar zo goed hebben leren kennen, moeten verlaten , maar ze noemen me nog altijd juffrouw.

In december was Siham helemaal ontdaan, omdat er iets was misgegaan omtrent haar examen en ze mòest me spreken om te kijken hoe ze het op kon lossen, want ze wilde zo snel mogelijk weg. Dan was ze vrij om nog meer uren te werken, geld te verdienen en zich voor te bereiden op haar vervolgopleiding op een MBO. Ze wil de mode in, ze wil een eigen bedrijf beginnen met een website, ze wil naar New York. Kim Kardashian is haar idool.
“U bent de enige die me kan helpen. Op deze sgool heeft iedereen sgijt aan ons,” had ze op haar Blackberry getikt “u bent meer dan een docent en een juff, u mòet me helpen, alstubliefffffft.”
Siham vergeet in haar emoties alle spellingsregels die ik haar heb proberen bij te brengen…

Vijf jaar geleden begon ik les te geven op een vmbo met bijna alleen maar leerlingen wiens ouders uit Marokko en Turkije komen. Siham was ook nieuw, kwam net van de basisschool.
Groot lijf, grote mond, klein hartje. Het heeft een hele tijd geduurd voordat ik dat laatste kon zien, voordat ik het mòcht zien. Ze wil onkwetsbaar zijn, heeft ze me later wel eens toevertrouwd. Ze wil geen pijn voelen. Daarom schreeuwde ze altijd veel, sloeg soms zelfs letterlijk om zich heen: om anderen op een afstand te houden.
Ergens in het begin van het tweede jaar hebben we elkaar gevonden. Ik was inmiddels haar mentor en sprak haar streng toe, omdat ze weer eens veel te brutaal en luidruchtig was geweest tegen een collega. We stonden op de gang. En ineens zag ik iets in haar gezicht, iets heel zachts.
“Eigenlijk ben jij een ontzettend lief meisje.”
M’n stem bijna fluisterend; het was immers haar geheim en misschien, heel misschien wilde ze het met me delen. Verschrikt, een beetje betrapt keek ze me aan. En ik keek terug.
“Pfhh, juffrouw…”. Ineens had ze geen woorden meer.
Glimlachend sloeg ik een arm om haar schouders en heel even legde ze haar wilde krullen tegen me aan.

Daarna was alles anders, ook al hebben we het heus nog wel eens aan de stok gehad met elkaar. Want ze is en blijft een beetje gek. “Dat heeft ze van haar vader,” vertelde haar moeder mij een keer toen ze samen met Siham een rapport kwam bespreken, “die maakt ook altijd grappen, die is ook een beetje gek.”
Ze schudde haar hoofd en deed heel erg haar best om er pedagogisch verantwoord moedeloos bij te kijken, maar in haar ogen zag ik een kleine schittering.
“Daarom bent u vroeger ook verliefd op hem geworden toch?”
“Eigenlijk wel ja!” Breed lachend, vrolijk, gelukkig. Aanstekelijk ook: Siham en ik lachten mee.

Ik heb Siham’s moeder nooit verteld over die ene keer dat onze Surinaamse, rondborstige klasgenote achterin het lokaal een beetje zat te dommelen. Ze zat nog wel enigszins rechtop, maar de ogen waren al een paar minuten gesloten en de neus al een flink eind richting haar indrukwekkende decolleté gezakt.
Siham zat voorin, zag mijn geamuseerde blik, draaide zich om, aanschouwde het vredige tafereel en riep keihard naar achteren, met haar wijsvinger korte beweginkjes van links naar rechts makend: “Hey Reninchia, zijn ze nog een beetje wakker?!!”
Gierende pret in de hele klas en het mooie was dat onze inmiddels gewekte schone het ook erg grappig vond.

Dat is Siham ten voeten uit: een beetje gek, een geweldig gevoel voor humor, intelligent, sociaal en spontaan. En omdat ik zo ontzettend nieuwsgierig ben wie daar uiteindelijk het allermeeste van gaat genieten, zorg ik er natuurlijk voor dat ik op haar bruiloft mag komen.
Daarom ga ik ook naar die diploma-uitreiking.

Maar ik ga vooral omdat ik haar zo lief vind en ontzettend trots ben, dat ze is geslaagd. Heel veel hartjes voor Siham!

Advertenties