KTEL

Wie vanuit Athene naar een Grieks eiland wil reizen, kan natuurlijk een auto huren en die meenemen op de veerboot of zelfs gaan vliegen. Veel langzamer, leerzamer en leuker is het als je je naar het grote overdekte busstation van KTEL begeeft en daar een kaartje koopt naar het eiland waarvan de naam het meest tot je verbeelding spreekt. Dan duurt het natuurlijk nog minstens anderhalf uur totdat de luxe touringcar vertrekt, zodat je eens goed om je heen kunt kijken, terwijl je een Nescafé frappé (ijskoffie met schuim) met een stukje spinazietaart nuttigt in een ruimte waar -met alle ramen en deuren geopend- de airco staat te loeien als Medea, die zoëven haar bloedeigen kinderen van het leven heeft beroofd.

Altijd een drukte van belang bij de KTEL, die Griekenland de meest gebruikte vorm van openbaar vervoer biedt. Er zijn nu eenmaal weinig rails aangelegd in Griekenland (veel harde bergen) en met al die eilanden kom je sowieso nergens met de trein. Honderden kilometers lang zit je bij elkaar in -een tegenwoordig gelukkig- gekoelde bus, waar zachtjes de radio speelt. Dat schept een band. Bij het hoofd van de chauffeur bungelt steevast een Grieks-orthodox kruisje en vaak hangt er ook nog de afbeelding van een heilige bij. Alles om ervoor de zorgen dat we met z’n allen veilig op de plaats van bestemming aankomen.
Soms stopt de bus onverwachts op de vluchtstrook nabij een afslag van de snelweg. Daar staan dan een paar personen in the middle of nowhere met wat plastic tasjes in de hand. Ze stappen in onder luide begroetingen en de reis wordt voortgezet.
Zo gaat dat. En in al die jaren heb ik nog nooit meegemaakt dat de aansluiting bus-veerboot werd gemist. NS: eat your heart out.

Op het centrale busstation valt het me op dat er meer bedelaressen zijn dan vorig jaar en dat hun verzoeken om geld te geven of een pakje papieren zakdoekjes te kopen veel indringender en agressiever zijn. En ze hebben nu kleine kinderen bij zich, als om de hoge nood te illustreren.
Ik zie bij de opstapplaats van ‘mijn’ bus een langwerpige doos op de grond staan. Hilverda De Boer, Quality Flowers from Holland zeggen de letters. Die bloemen moeten naar hetzelfde eiland als ik… Zouden er op Kefalonia geen bloemen zijn? Hoeveel zouden die bloemen kosten in de winkel? Wat voor mensen geven daar hun geld aan uit?
De doos met Nederlandse snijbloemen doet me denken aan het gesprek dat ik de vorige dag gevoerd hebt met m’n intelligente Griekse vriendin Tina. We hadden het over de crisis en geld. Ze vertelde me dat in de supermarkt de Goudse kaas goedkoper is dan de lokaal geproduceerde feta, net als dat het Nederlandse varkensvlees flink wat Euro’s per kilo minder kost dan het Griekse equivalent.
“En dan krijgen we van onze regering te horen, dat we beter nationale producten kunnen kopen om onze economie te stimuleren… Wat een belachelijke oproep als de mensen steeds minder te besteden hebben!” brieste ze.

De KTEL-bus vertrekt stipt op tijd. Met de bloemen aan boord en alle andere koffers en bagage in het vooronder. Ik zit naast een lief Grieks omaatje, dat tevreden in slaap valt zodra ze me helemaal heeft uitgehoord over mijn familiesituatie. Uren later kom ik op mijn plaats van bestemming aan: een kamer met uitzicht op een zacht ruisende turkoois-blauwe Ionische Zee. In totaal heb ik negen uur gereisd, inclusief de veerboot. Ik had er geen minuut van willen missen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s