Oudejaarsavond

Meer dan veertig jaar geleden, op een avond in november, zat mijn lieve Kleine Oma op de rand van mijn bed en vertelde me na het voorlezen van Pinkeltje iets dat ik daarna nooit ben vergeten.
“Vanavond is je eigen Oudejaarsavond.” zei ze.
Ik begreep niet wat ze bedoelde.
“Je eigen Oud & Nieuw. Morgen ben je jarig, dan begint er voor jou een nieuw jaar. Dus moet je vanavond eigenlijk terugdenken aan wat er het afgelopen jaar allemaal is gebeurd en wat je jezelf wenst voor het komende.”
Ik voelde me heel erg speciaal. Van alle mensen en kinderen die ik kende, was ik niet alleen de enige die morgen jarig was, maar ook nog eens de enige die haar eigen Oudejaarsavond had.
Als kind leefde ik zó toe naar mijn verjaardag. De nog te slapen nachtjes werden afgeteld, ik was weken in de weer met een verlanglijstje en de uitnodigingen voor mijn partijtje. De spanning ’s ochtends (veel te vroeg wakker worden hoorde er bij) om het cadeau dat ik van mijn ouders ging krijgen. Soms stond er dan zomaar een spiksplinternieuwe fiets in de kamer! Wat een feest… Maar ook het diep doorleefde besef dat het aftellen na afloop van alle festiviteiten weer helemaal opnieuw moest beginnen bij 365.

Tegenwoordig start ik (bijna) elke dag met de rest van mijn leven en verbaas me over het collectieve gedoe rond de Feestdagen. Vooral gezien het feit dat er blijkbaar maar weinigen zijn die zich aan allerlei verplichte rituelen kunnen onttrekken, terwijl er aanhoudend wordt geklaagd over boodschappen, vervelende en saaie familieleden, een teveel aan alcohol en calorieën en nu moet ook het vuurwerk nog verboden worden…
Terwijl dat nou juist het enige is, dat je met zoveel mogelijk mensen tegelijk zou moeten doen: de prachtigste kleuren in fonteinen van licht de donkere nacht inschieten. Geld is maar geld. De crisis gaat vanzelf voorbij. En alle rotzooi ruimen we de volgende dag wel weer op. Dat werk. Feest!

Advertenties