Meisje van 14.

Ze zit helemaal alleen op een bankje op het verlaten schoolplein. Kijkt voor zich uit, de schrale schoudertjes ietwat gekromd in het grijze jasje dat ze zomer en winter draagt. Ze is één van mijn leerlingen en ik stel me voor dat ze een achterkleindochter van Rosa Parks zou kunnen zijn. Zo iemand die dag in dag uit gewoon doet wat er van haar gevraagd wordt. Totdat het ineens teveel is: de druk, de spanning, de irritatie, het onrecht. Dan ga je dus niet weer achterin de bus zitten, maar met strakke mond en je tas op schoot op de voorste rij. Je handen met witte knokkels van woede.
Ze speelt met haar OV-pasje. Het hoofd gebogen, ‘schrijft’ ze met de punt van het hardplastic kaartje de letters van haar naam in het hout van het bankje waar ze op zit. Welke sporen van zichzelf zal zij achterlaten in deze wereld?
De bel gaat met een snerpend geluid. Ze kijkt op en langzamerhand komen er klasgenoten om haar heen staan en zitten. Vijf minuten later is ze omringd door anderen, maar maakt niet echt veel contact. Ze droomt weg in haar eigen gedachten. Haar korte kroesharen bijeen gehouden door een knalroze elastiekje.

Advertenties

Een gedachte over “Meisje van 14.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s