Camping de Wereld

coa
Na bijna een uur fietsen vanaf het Centraal Station richting Ymuiden ligt het daar in een verlaten groene vlakte, met op de achtergrond een grote tanker, wat industriële gebouwen en windmolens. Het heeft wel iets van een internationaal vakantiedorp: achter de omheining zie ik mensen van allerlei kleuren tussen de lange witte tenthuisjes lopen. Er is een kleine speeltuin met glijbaan en wipkip, een basketbalveldje, een medische post en een receptie bij de ingang. Door de luidsprekers klinkt: “Attention please, will Mr…. from Russia come to the desk.” Zou de patat met croquetten klaar zijn?

Maar de vrouwen, mannen en kinderen die in het tentencentrum verblijven, zijn geen vakantiegangers. Het zijn vreemdelingen, die onlangs Nederland zijn binnengekomen. Omdat de officiële aanmeldcentra vol zijn, kunnen ze nog geen aanvraag voor asiel indienen. Het tentencentrum is een TNV (Tijdelijke Noodvoorziening Vreemdelingen), dat eigenlijk als een wachtkamer op afstand fungeert. Sommigen moeten hier een paar dagen blijven, anderen een paar weken. Er is plaats voor 1000 mensen: ze krijgen onderdak in de vrouwen- mannen- of familietent, drie keer per dag een maaltijd en wat toiletspullen.

Het centrum valt onder het beheer van het COA (Centraal Orgaan opvang Asielzoekers), die de tenten, de bewaking, de catering en de schoonmakers hebben geregeld. De GG&GD runt de medische post. VVN (Vereniging Vluchtelingenwerk Nederland) organiseert daarnaast met behulp van vrijwilligers allerlei zaken die het verblijf van de vreemdelingen wat aangenamer maken, zoals een spreekuur, activiteiten voor de kinderen en een “winkeltje” met tweedehandskleren. Ik ben één van de vrijwilligers.

De eerste ochtend dat ik werk blijkt de echtgenoot van Lara -een jonge vrouw uit Azerbeidjan- opgespoord te zijn. Ze hebben elkaar al twee jaar niet meer gezien en hij woont tegenwoordig in Geleen. Haar gezicht is volstrekt gesloten, terwijl ze zit te wachten op een telefonische verbinding. Ze kijkt het liefst naar beneden. We spreken geen gemeenschappelijke taal en een tolk is niet beschikbaar. Dus is het onmogelijk aan Lara uit te leggen hoe het komt dat we haar man niet kunnen bereiken. De hand op haar arm is geruststellend bedoeld. Na een kwartier schuifelt ze gelaten het kantoor weer uit.

(Zomer 2001)

Advertenties