Vaderlijk gezag

Turgut zit in de eerste klas waarvan ik co-mentor ben en het gaat de laatste tijd niet goed met hem. Eergisteren heb ik daarover naar zijn ouders gebeld en nu zitten we in mijn lokaal om de tafel: vader, Turgut, zijn oudere zus Hatice en ik. De zus is begin twintig en ik heb haar al eens eerder ontmoet. De ouders van Turgut spreken namelijk nauwelijks Nederlands en zij fungeert als tolk. Vandaar.
Er hangt een bepaalde spanning in de lucht, maar ik steek gewoon van wal en vertel waar ik me zorgen over maak: spijbelen, niet inhalen, liegen, uit de les gestuurd worden wegens slecht gedrag, strafwerk niet maken en ander gedoe. Steeds wacht ik na een paar zinnen, zodat Hatice kan vertalen voor de vader. Hij hoort het allemaal aan, stelt af en toe een vraag ter verduidelijking maar zijn gezicht blijft vrij uitdrukkingsloos. Hatice glimlacht als om te verbergen dat ze het behoorlijk gênant vindt om al dit slechte nieuws in het Turks aan haar vader over te brengen.
Als ik klaar ben met mijn waslijst en nogmaals zeg dat ik me zorgen maak over Turgut, omdat hij me verteld heeft dat hij vaak veel te laat gaat slapen, erg veel computert en televisie kijkt, kijk ik Turgut aan.
“Vertel jij nou eens wat je ervan vindt wat ik zojuist allemaal over je gezegd heb.”
“Juf, ik heb niet gespijbeld en ik was gewoon vergeten om mijn strafwerk te maken. Dat was niet expres!”
Zijn stem schiet omhoog van verontwaardiging en hij maakt er een afkeurend “tsss” geluidje bij. Hij haalt zijn schouders op als om aan te geven dat hij het allemaal ontzettend overdreven vindt en er een beetje moedeloos van wordt.
Hatice vertaalt, terwijl ik Turgut’s lichaamstaal probeer te duiden. Waar kan ik tot hem doordringen?
En dan zegt vader –via zijn dochter- dat hij verbaasd is om dit allemaal te horen, omdat Turgut hierover nooit iets gezegd heeft, terwijl zijn zoon geen geheimen heeft voor hem en altijd alles vertelt thuis. Zijn stem klinkt zacht, bijna verdrietig. Hij kijkt mij af en toe aan, maar zijn blik is voornamelijk gericht op zijn handen die zich rusteloos in- en uit elkaar vouwen op het tafelblad. De vingers zijn rood en dik, de huid is op verschillende plaatsen gebarsten in ontstoken kloofjes. De vader van Turgut is schoonmaker en maakt lange uren.
“Meneer, helaas… dat bestaat niet.” reageer ik, terwijl ik erop let dat ik heel zacht praat, “Ik heb zelf een zoon van zestien en ik weet nog als de dag van gisteren dat hij kleiner was dan ik en me inderdaad alles wilde vertellen. Dat was een heerlijke tijd. Maar kleine jongens worden groot… Kunt u zich nog herinneren hoe het was toen u zo oud was als Turgut? Vertelde u toen alles aan uw ouders?”
Als Hatice mijn woorden heeft overgebracht, kijkt de vader mij aan. Met het hoofd een beetje schuin en een glimlach op zijn gezicht schudt hij zachtjes van nee. Aan zijn glimmende ogen te zien, herinnert hij het zich nog heel goed!
Dan hoor ik –via zijn dochter- van vader dat Turgut niet naar hem luistert als hem gezegd wordt de computer uit te zetten en te gaan slapen. En dat hij zich zorgen maakt over de vrienden van Turgut met wie hij op straat rond hangt.
“Zie je Turgut, je vader maakt zich net zulke zorgen over jou als ik. Samen kunnen we je helpen om het goed te doen, maar als jij blijft ontkennen dat er iets aan de hand is, kunnen wij niks voor jou betekenen. Je vader is vanuit Turkije hier naar toe gekomen om een betere toekomst te hebben voor zijn gezin en dus ook voor jou! Hij werkt zo hard als hij maar kan. Jouw vader is een verstandige en wijze man. Je kunt er veel aan hebben om gewoon naar hem te luisteren als hij zegt dat je iets niet of juist wel moet doen.”
Zus vertaalt ondertussen, vader gaat wat meer rechtop zitten en knikt af en toe. Turgut kijkt van zijn vader naar zijn zus naar mij en weer terug.
“Dus, Turgut,” eindig ik mijn verhaal, “wil je die hulp aannemen, zodat het goed gaat met jou op school en je over kunt gaan en een goed diploma halen uiteindelijk?”
“ Ja juffrouw,” zegt hij bijna plechtig en kijkt me recht aan met zijn donkerbruine ogen. Hij heeft nu blosjes op zijn wangen.
We spreken af dat ze thuis samen een contract gaan maken met daarin regels over hoe laat te gaan slapen, hoeveel tijd achter de computer door te brengen en welke beloning er tegenover staat als Turgut zich aan die regels houdt. Dan valt er immers ook wat te vieren als het goed gaat! En ik zal tweewekelijks bellen met Hatice om in het kort verslag te doen van de ontwikkelingen.
Zodra het gesprek afgerond is, staat Turgut bij de deur: zo snel mogelijk weg van hier… In het Turks bast zijn vader een paar zinnen, waarop Turgut op zijn schreden terugkeert en zijn hand naar me uitsteekt.
“Sorry juffrouw” zegt hij.
“Hoezo?” Ik pak zijn hand vast; een beetje plakkerig en warm.
“Mijn vader zei dat ik dat moest zeggen voor alle problemen die ik veroorzaak en dat u daar zoveel werk van hebt.”
“Ah joh, dat hoort erbij. Ik ben blij dat het vanaf nu anders zal gaan, toch?”
Hij knikt.
Daarna neem ik afscheid van Hatice en vader. Via zijn dochter bedankt hij me omstandig en vriendelijk voor mijn tijd en mijn bemoeienissen.

Advertenties

2 gedachtes over “Vaderlijk gezag

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s