Uit de oude doos

Iets meer dan drie jaar geleden ging het in Idols tussen Nikki en Nathalie. Ik schreef er het volgende stukkie over.
Eén ding moet duidelijk zijn en voorop staan: ik houd helemáál niet van al die talentenshows, waarbij kandidaten na slaapverwekkend jurygeneuzel en “ontelbare” sms’jes van het gedebiliseerde Nederlandse kijkersvolk naar huis worden gestuurd door presentatrices die zich -gemaltraiteerd door hun stylistes- volslagen belachelijk maken met tergend langgerekte beoordelingen, die ze in platitudes vervat van een kaartje op moeten lezen.
Dat Tyra Banks zulks iedere keer weer op een volstrekt aanvaardbare wijze voor elkaar krijgt (“You are still in the running towards becoming America’s Next Top Model!”), moet wat mij betreft beschouwd worden als de spreekwoordelijke uitzondering die de regel bevestigt en niet als bewijs dat dit een ijzersterk concept is dat, door welke Wendy, Tooske of Chantal dan ook, op een acceptabele manier kan worden nagevolgd.
Goed.
Het is nu dan hopelijk volstrekt begrijpelijk dat ik helemaal niet blij was met mezelf, toen ik een aantal weken geleden op een zaterdagavond uitgeput op da banque hangend, zappend bleef hangen bij een Idols-kandidate. Ik viel midden in haar vertolking van Climb Every Mountain uit de door mij zozeer verafschuwde musical The Sound of Music.
Dubbel gruwelijk dus eigenlijk.
Het ging te fur, zoals Dochter zou zeggen.
Het bleek Nikki te zijn, wier stem mij zozeer ontroerde dat ik er natte ogen van kreeg. Ik wilde er meer van weten (ook een beetje omdat ze woonachtig is in St. Oedenrode, vlakbij het verschrikkelijk saaie dorp waar ik ben opgegroeid) en heb vervolgens zo mogelijk elke zaterdagavond de ontwikkelingen gevolgd. Nikki bleef mijn favoriet, die me geen enkele keer heeft teleurgesteld. Op een goede tweede plaats kwam voor mij Nathalie, afkomstig uit Congo en een geweldig wijf: de energie en levenslust spatten ervan af en ze heeft een stem als een huis!
Gisteravond heeft de finale van Idols 2008 plaatsgevonden en het ging tussen Nikki en Nathalie, iets waar ik het natuurlijk helemaal mee eens was. Dus zat ik in een vol-verwachting-klopt-ons-hart-stemming op tijd voor de buis, om gaandeweg de uitzending te merken, dat het me niet meer uitmaakte wie er uiteindelijk zou gaan winnen. De redenen:
1) Ik vond dat de dames minder mooi zongen dan in de weken ervoor en het liedje Hello World dat door de winnende kandidate zal worden uitgebracht, past helemaal niet bij de stem van de Nikki waar ik voor gevallen ben.
2) Ik heb me plaatsvervangend heel erg ontzettend geschaamd voor de outfit van Wendy en haar stupide gegiechel, gehijg en gestotter.
3) Sommige jurken van N&N leken wel ergens uit een verzorgingshuis ontvreemd te zijn: daar zou ik nog niet dood in gevonden willen worden, laat staan ermee op televisie komen!
Al met al was het dus, ondanks het feit dat Nikki won, een anti-climax van jewelste. Zoals het een programma als Idols eigenlijk betaamt.
Waarmee de cirkel dan weer rond is, zou mijn geliefde en zeer gewaardeerde collega J. zeggen.

En nu, na drie jaar… waar zijn de zingende meisjes gebleven? #durfttevragen

Advertenties