Waarom ik juf ben

Als een verfomfaaid vogeltje kwam ze bij me in de klas. Ze was eerder blijven zitten en nu maar nét overgegaan naar de derde klas. Niemand had een hoge pet op van haar intelligentie en haar dyslexie speelde haar ook nog danig parten. Als ze al sprak, schoot haar stem alle kanten op en soms lachte ze een schelle lach door haar woorden heen, waardoor ze nooit echt goed verstaanbaar was. Op andere dagen, de donkere dagen, mompelde ze onverstaanbaar. Het hoofd gebogen, de verwarde donkerblonde haren voor haar gezicht. Als ze al überhaupt iets zei. Ze had veel donkere … Lees verder Waarom ik juf ben